Maaike

  • Plaats:Elst, Gelderland
  • About MaaikeCI-gebruiker, links
  • Hobbies: Dansen en muziek maken mij blij. Verder houd ik van creatief bezig zijn

Mijn verhaal

Op zevenjarige leeftijd ben ik door hersenvliesontsteking volledig doof geworden. Ik ben toen in de medische molen terecht gekomen, maar het was indertijd niet gangbaar om direct geïmplanteerd te worden. Op de eerste plaats dacht men toen nog dat er kansen waren op het terugkeren van (rest)gehoor en daarnaast werd bij kinderen de implantatie nog niet vergoed.
Na 1,5 jaar vond er een wetswijziging plaats en was het ook heel duidelijk dat mijn gehoor niet meer zou terugkeren. Ik startte dan ook al snel met het medische traject om uit te vinden of een CI geschikt zou zijn.

In 1996 ben ik uiteindelijk op negenjarige leeftijd geïmplanteerd met een cochleair implantaat van MED-EL. Dit was een uniek gegeven, want tot zover waren er bij kinderen in Nederland nog geen MED-EL-implantaten gebruikt. Ik ben daardoor de eerste jaren het proefkonijn geweest van nieuwe processoren en ontwikkelingen. In het begin ging ik een paar keer per week naar het ziekenhuis en daarna nam dat af naar wekelijks, tweewekelijks etc. 

Mijn leven met een implantaat

Direct nadat ik doof was geworden heeft de moeder van mijn toenmalige jeugdvriendin mij liplezen en wat basis gebaren geleerd. Later ben ik docente Nederlandse Gebarentaal geworden. Daarnaast begeleid ik doofblinden. Ik merk dat ik nu makkelijker de wisseling kan maken tussen horen en momenten van stilte waarbij ik kan terugvallen op gebarentaal. 

Mijn man heeft me vanaf het begin af aan gestimuleerd dicht bij mezelf te blijven

doof mét CI en gebarenvaardig. Niet alleen hij, maar ook mijn schoonfamilie en vele vrienden hebben inmiddels bij mij gebarencursussen gevolgd. Niet alleen omdat ze het gewoon leuk vinden, maar ook om de communicatie met mij tevergemakkelijken.

Ik ben heel erg blij met mijn implantaat, in feite weet ik niet beter omdat het inmiddels bijna 25 jaar geleden is dat ik ben geïmplanteerd. Het is een onderdeel van mezelf geworden. Sinds de komst van de RONDO draag ik mijn processor met meer comfort. Het implantaat zit bij mij namelijk erg dicht achter de oorschelp waardoor ik last had van wrijvingspijn. Door deze draagvorm heb ik daar gelukkig geen last meer van.

Voor de spontane communicatie in groepsverband is het hebben van een CI toch wel heel fijn. Daarnaast zou ik het enorm missen als ik niet meer naar muziek zou kunnen luisteren of zou kunnen dansen. 

Ik als mentor

Vanuit mijn vak ben ik al gewend om ervaringen te delen, maar nu als mentor krijg ik de kans om nog meer mensen te bereiken. Dat vind ik echt super leuk en interessant. 

Mijn top tip

In de revalidatieperiode is het belangrijk het CI veel te dragen en veel te oefenen. Daarna kun je op zoek gaan naar je eigen balans. Je hoeft niet altijd “online” te zijn, als je dat niet wilt.