Joke

  • Plaats:Breda, Noord-Brabant
  • About JokeCI-gebruiker, rechts
  • Hearing Loss Type: Sensorineuraal gehoorverlies
  • Hobbies: Hobby’s: Piano spelen (beroep), hardlopen en reizen

Mijn verhaal


Al voor mijn 30ste was ik bang dat het met mijn gehoor niet klopte. Vooral omdat in mijn moeders familie meerdere tantes erg slecht hoorden, net als mijn moeder. In die tijd bestond ‘erfelijk gehoorverlies’ nog niet.
Voordat ik naar het conservatorium ging (om piano te studeren) bezocht ik de KNO-arts om zeker te weten dat mijn gehoor OK was. Hij vond dat belachelijk, tilde mijn haar op en zei “prachtige oren, juffrouw”. Dat hielp mij toen wel om er niet meer over na te denken. Ik had in deze periode ook geen problemen met horen en mijn muzikale gehoor was bovengemiddeld scherp (toonafstanden horen, melodische lijnen, etc., ik kan er wel sterkte verhalen over vertellen 😉).
Vanaf mijn 30ste merkte ik echter dat verstaan lastig begon te worden, vooral in lawaaiige situaties. Het klassieke verhaal, zoals het heel vaak gaat. In die periode schaamde ik me wel, vooral ten opzichte van collega’s en leerlingen (in mijn pianoles-praktijk). Het heeft lang geduurd voordat ik erover wilde praten.


Ik dirigeerde in die tijd een koor, waar ik de mensen steeds moeilijker ging verstaan. Ik vond dat geen punt, want ze moesten zingen in plaats van kletsen… Het muzikale horen heeft veel langer standgehouden dan het kunnen verstaan in lawaai.

Ik ben bij meerdere KNO-artsen geweest met mijn vermoeden dat ik slecht hoorde. Vaak zeiden ze dat ik te jong was, en dat ik het me verbeeldde. Op 37-jarige leeftijd ben ik uit de droom geholpen en kreeg ik mijn eerste gehoorapparaten. Die grote, analoge van Philips, wat waren ze een openbaring. Ik kon meteen weer velen malen beter functioneren.
Over CI’s werd geleidelijk meer bekend. Ik kreeg optimistische ‘verhaaltjes’ van kennissen, dat ik met zo’n kunst-gehoor alles weer zou kunnen. Dat heeft me er langere tijd bij weggehouden. Het leek me helemaal niets, zo’n kunst-geval. Maar toen mijn laatste gehoorrest er vrij plotseling mee ophield, bleek een CI nog de enige mogelijkheid. Omdat de KNO-arts destijds erg negatief was over de mogelijkheden i.v.m. muziek, heb ik er nog een aantal maanden over getwijfeld.
Ondanks de stelligheid van de artsen destijds, dat niemand muziek kan maken met een CI, en ik dus ook niet, ben ik vrij vroeg weer met piano spelen en luisteren naar muziek begonnen. Behulpzaam hierbij was mijn contact met Melissa Waller (MED-EL-medewerker), die mij positief heeft ondersteund, oa met het sturen van YouTube links om naar te luisteren en zo te ontdekken hoe dat klinkt

Mijn leven met een implantaat

Het CI heeft mijn leven weer heel veel prettiger gemaakt. Er zijn veel dingen die weer kunnen, zoals telefoneren, wat ik al jaren niet meer gedaan had.

Het scheelt natuurlijk wel heel veel als je mensen weer behoorlijk kan verstaan. Dat zit eigenlijk in alles. Maar ik heb me niet heel erg belemmerd gevoeld voordat ik het CI had. Eigenlijk vond ik dat ik nog best redelijk hoorde en was ik verbaasd dat ik zo snel een CI kon krijgen. Nu wil ik nooit meer zonder implantaat, behalve in bed of in extreem lawaai. Ik doe het echt nooit af, behalve als ik ga slapen en dan nog als laatste.

Ongeveer 6 tot 8 maanden na implantatie heb ik het muziekwerk weer opgepakt. Ik ben nog steeds pianiste van beroep. Met mijn kennis en ervaring met een CI ben ik nu een Musi-CI-training aan het ontwikkelen.

Ik als mentor

Ik vind alle ontwikkelingen rondom het CI interessant en wil me graag inzetten voor realistische voorlichting over het CI. Geen overdreven mooie verhalen over het CI, maar gewoon vertellen hoe het is. Mensen inspireren om daar zoveel mogelijk uit te halen. Op die manier kunnen ze zichzelf verbazen en versterken.

Mijn top tip

Ik zou de wereld willen vertellen dat muziek wél kan, op een andere manier en met veel oefening, maar het kán wel! Als je zelf een actieve houding hebt, zal het CI je ook beter gaan helpen.